Er was eens...
Sophie
Niet in een ver land, en ook niet zo lang geleden, maar wel in een wereld die altijd net iets te luid, te snel en te vol aanvoelde.
Als kind had ik mijn neus in de boeken en mijn hoofd in de wolken. Verhalen waren mijn veilige plek en het theater een tweede thuis.
Ik reisde zo de wereld rond: van de wondere wereld van de Boeboeks en het sprookjesbos van Grim tot het Venetië van dievenbende van Scipio. Ik ging op kruistocht in spijkerbroek en droomde van een jeans die met mijn vriendinnen de wereld rondreisde.
Ik was leergierig en genoot van de creativiteit van zelfexpressie (theater, zang,…).
Toen ik ouder werd, bleef die nieuwsgierigheid. Ik studeerde en studeerde en studeerde nog wat meer. Drie universitaire diploma’s volgden elkaar op.
Zonder het goed te beseffen stapte ik mee in de ratrace: leven aan duizend kilometer per uur omdat ik schrik had om stil te staan.
Tot het niet meer ging.
In 2023 zei mijn lichaam “nee”.
Wat volgde was een burn-out die mij wel tot stilstand dwong. In die stilte begon ik te luisteren. Ik ging op queeste in mijn eigen innerlijke wereld.
De liefde voor verhalen is er nog steeds. Ik herontdekte de natuur: niet meer om stappen te tellen maar om te voelen. Ik leerde luisteren naar mijn intuïtie wat me hielp bij het interpreteren van Lenormand en Tarot.
Ik ontdekte ook de kracht van keuzevrijheid. Hoe gemakkelijk het was geweest om anderen te laten beslissen. Om paden te volgen die logisch leken, maar niet noodzakelijk klopten.
Ik besloot ten volle te genieten van mijn vrije wil. Ik leerde nee zeggen tegen wat niet meer resoneert. In 2024 begon ik aan de opleiding herborist aan de Europese Academie. Iets wat ik al lang wou maar waarvoor ik voorheen excuses bleef maken.
Onderweg werden dingen helder.
Ik begreep dat veiligheid geen vaste plek is, maar iets wat vanbinnen groeit. Dat echte verbinding pas mogelijk wordt wanneer je leeft vanuit je authentieke zelf.
En ik leerde verstillen.
Dat als je dat niet zelf doet, je lichaam het vroeg of laat voor je zal doen. Dat creativiteit vaak ontstaat in de leegte die we zo graag opvullen met prikkels. En dat hoe moeilijker stilte voelt, hoe harder je ze waarschijnlijk nodig hebt.
En zo ontstond The Wild Sanctuary.
Niet als eindpunt, maar als een plek onderweg.
Een plek waar verhalen mogen ontkiemen. Waar mensen mogen vertragen. Waar veiligheid, creativiteit en verbinding samenkomen.
En waar we zelf een stem krijgen in ons “lang en gelukkig leven”.